Zondag

Iedere zondag gaan we lekker naar het strand. Het is dan echt een soort minivakantie. Deze zondag waren we eigenlijk al een beetje laat en toen we net op de "grote"weg waren bleek er een soort MEP (grootste politieke partij hier) optocht te zijn. Het was niet dezelfde kant op als wij, maar aan onze kant was dus een even lange kijkfile. Het halve eiland lang reden er auto's vol met gele vlaggen, mensen in het geel gekleed, muziek, toeterend, zwaaiend enz. Er reden hele dikke gele hummerachtige auto's tussen en mooie sportwagens en hele grote open bussen met dansende mensen erin en grote boxen. Als er zo'n auto langs kwam ging iedereen die langs de kant van de weg stond (want ook langs de kant stond iedereen te zwaaien) gelijk te dansen. Van kleine kindjes tot oude dikke vrouwen.


















Bij ons in de auto werd de sfeer echter wat minder. De kindjes vonder er niets aan. Bah, stilstaan! Ze gingen allebei huilen en staken elkaar aan. Het was 1 grote herrieboel, buiten muziek, binnen huilende en bijna krijsende kinderen. We zijn uiteindelijk naar een strandhje veeel dichterbij gegaan dan we hadden gepland. Maar het was de rit waard. De kindjes vonden het heerlijk op het strand. Marnix heeft Xander (dat m. en x. werkt toch niet als iedereen reageert met, ohh die zoe, haha!) heeeel trots gemaakt. Hij vond het namelijk heel leuk om op Zoe's bodyboard te balanceren. Zowel staand (met 1 handje!) als zittend (zonder handen!) was het resultaat een glunderende Xander en een glunderende Marnix!
















Na het strand is het dan ook nog feest voor Zoe, want dan gaan we lekker naar de Mac. Daar gaan we vooral heen omdat er alleen bij de fastfood ketens hier ook leuke overdekte speeltuinen zijn. Andere speeltuinen zijn midden in de felle zon met geen boompje te bekennen. Bij de mac zijn altijd heel veel kindjes om mee te spelen en Zoe kan zich lekker uitleven. Niet onbelangrijk, ze kan er patatjes eten, dat vind ze heerlijk! Ze bekijkt ieder patatje nauwkeurig, doet er (niet te weinig) mayo op en smikkelt hem vervolgens lekker op. Ze neemt haar tijd. Even spelen. Dan eten. Dan weer even spelen en dan weer een paar patatjes en een enkel hapje hamburger. Dan weer heel even spelen en dan gaan we naar huis.













Op de teugweg komen we weer langs de MEP-pers. Ze zijn nog steeds aan het feestvieren*. Het schemert dan (19.00) en de kindjes zijn stil en moe. Ze gaan nooit slapen. Als we bijna thuis zijn gaat marnix huilen. Eenmaal thuis en schoon slapen ze in no-time als een roosje en wij ook.











* In september zijn er verkiezingen. Iedere partij heeft een eigen kleur (geel, groen, roze, oranje). AVP en MEP zijn het grootst.